Pad

Beetje misplaatst

Toen een iets te vlotte jongen op het podium na een eerste teleurstellende reactie op zijn vraag "hebben jullie er zin in" op zijn beurt reageerde met de woorden "kom op, ik weet dat jullie met minimaal 200 leerlingen van dezelfde school hiernaartoe zijn gekomen" wisten we het. Misplaatst. Dat waren we. We hadden het al kunnen weten toen wij, jong en hip als we zelf zijn, ons al in de garderobe oud en vermoeid voelden bij de aanblik van zoveel fitte en rijpe jeugdigheid. Toen dachten we nog, nee zeiden we zelfs tegen elkaar, best goed om af en toe naar een voorstelling te gaan die ons op de hoogte houdt van de gangbare jongerencultuur (ontkenningsfase). De boodschap van het stuk was van alle leeftijden (voel je vrij, leef samen, heb aandacht voor elkaar en soms mag je gewoon dingen zonder iets te moeten (ook tekstueel was de voorstelling 'vlot')) maar de minutenlange staande ovatie vooral voor familieleden, kennissen, mensen met kinderwens. Het voordeel van een staande ovatie leek me dat ik me kon verstoppen en baden in mijn eigen misplaatstheid, maar blijven zitten bleek de misplaatstheid alleen maar te verergeren. Een houding die uitstraalde dat we kwamen voor een ver nichtje dat meedeed werkte het beste. We klapten en glimlachten. En vonden zeer snel de trap naar de uitgang, onze jassen in de garderobe, onze fietsen tegen de muur van de schouwburg en de weg naar huis. We zwegen en drinken een glas verkwikkende wijn. Over drie weken pas weer een volgende voorstelling. Het is wel even goed zo.

remarkABLE

SHENYANG - Een Chinees jongetje heeft 15 vingers en 16 tenen. Daarmee staat het wereldrecord op zijn naam. Voorheen werd het wereldrecord toegeschreven aan twee Indiase kinderen, die beide twaalf vingers en dertien tenen hadden. Van een Amerikaans jongetje is bekend dat hij, in mei 2005, met twaalf tenen en twaalf vingers werd geboren.

Het kind heeft een zware vorm van de (relatief vaak voorkomende) aangeboren afwijking polydactylie, wat inhoudt dat een mens meer dan vijf vingers of tenen aan een hand of voet heeft. Dinsdag wordt het jongetje geopereerd en worden de extra vingers en tenen verwijderd.

We see things as we are

Maar nu is het nog wit GRMBL

Flauw.....

Sport en beeld

Bij het kijken naar de Olympische Spelen komt de herinnering naar boven aan een van de andere sporadische keren dat ik naar sportevenementen op televisie heb gekeken. Het was 2006 en ik keek naar het WK voetbal. Niet omdat voetbal me zo boeit, maar wel omdat ik me op dat moment op Bali bevond en ontdekte dat voetbal stevige verbintenissen teweegbracht, ondanks alle cultuurverschillen. Voetballiefhebbers wisten dat natuurlijk allang. Ik bevond me in een semi open huis, op de grond tussen aardappelschillen, kippen, jongetjes en mannen en kreeg van de vrouwen in de buurt achtereenvolgens sterke koffie, bananen, pinda's en koekjes aangereikt. We waren een en keken naar de grote bak die televisie mocht heten en die via een decoder en een schotel op het lekke dak toegang verschafte tot duizenden televisiezenders. We hadden afgestemd op een Thaise zender en keken naar Nederland tegen ik weet niet meer welk land (zo boeiend was het voetbal). Gelukkig kende ik net zoveel namen van Grote Nederlandse Voetballers als de jongetjes en mannen en lukte het te communiceren via die namen, glimlachen, oe's en aa's en hard gejuich bij een doelpunt. Dat juichen hoor ik nog in mijn herinnering, dus waarschijnlijk voetbalde Nederland goed. In de rust praatten de mannen stevig door over het spel en het vervolg, maar moest ik afhaken omdat ik werd afgeleid door een geweldig fenomeen: Thaise Karaoke in plaats van de reclame en de beschouwingen van zelfbenoemde experts waar Nederlandse voetbaltelevisie prat opgaat. Geweldig! Het diende ook ergens toe: in de rust haakten de vrouwen ineens weer aan, met nog meer pinda's en bananen. Verbroedering!

Mild Wild

Underground is de nieuwe Mainstream

'I'm starting to wonder if pop culture is in it's dying days, because everyone is able to customize their own lives with the images they want to see and the words they want to read and the music they want to listen to.' Interessante blog met reacties over de ontwikkeling van de popcultuur onder invloed van een almaar groeiende keuzevrijheid. Interessant omdat het een boeiend onderwerp is, maar vooral omdat het niet zo vaak voorkomt dat op een blog aaneensluitend serieuze reacties volgen. Zoals een van de respondenten terecht opmerkt: "Ik word ontzettend vrolijk van het niveau van deze discussie. Allemaal bedankt!".

Eigenlijk

Eigenlijk heb ik dat toen niet zo goed aangepakt waardoor ik eigenlijk nu in de problemen zit en ik eigenlijk niet meer zo goed weet wat ik moet doen. Eigenlijk. En eigenlijk heb ik ook niet zoveel zin om het heft eigenlijk weer zelf in handen te nemen. Het woord eigenlijk maakt grote problemen zo makkelijk oneigenlijk. Net als je zeggen terwijl het overduidelijk over ik gaat. Oneigenlijke zelfbescherming. Taalverloedering! Dat moet ik eigenlijk tegen iemand vertellen. AAN!!! Grmbl.

Gain laand veur olle kirrels

En nu alweer het IFFR!

Panique

Eurosonic

2010. So far.
Champagne ploppen, uitslapen, dagjes vrij, Andalusië, wat dagjes werken en nu alweer middenin Eurosonic. En het jaar is nog maar veertien dagen oud!

Never a year like 09

Wonderland

VAKANTIE

Yeah. En.... een weekje lente in het vooruitzicht. Even opladen. Licht zien. Buiten zijn. Weten hoe het ook alweer is buiten de winter. Maar Groningen rules deze week, dus voorlopig zit ik hier nog goed.

HPH XL

Hoofdpijnhelm.

Blik op Eurosonic

Skype ja

Winter. Is en blijft moeilijk. Terrasje, boodschapje, dutje op het dak, nog even dit doen, nog even dat doen, wijntje, stokbroodje, salade, gesprekje hier, bezoekje daar, filmpje- hoe kan dat in hemelsnaam allemaal op een avond passen, na werktijd? De macht van de seizoenen en daarmee de overweldigende liefde voor de lente blijft de enige troost. En foto's van natuurgeweld dat zwaarder is dan het winterseizoen stemmen nederig. Toch maar even genieten van de constante schemering, de kou, de verwarming en de sokken... Moeilijk (maar gelukkig is vanaf de bank veel te bereiken).

Stem

Soms maakt het niet uit wat er gezegd wordt. Soms is het luisteren naar een stem, naar klanken die zo vertrouwd maar even vergeten zijn, het enige dat telt. De dag is mooi, met jouw stem in mijn hoofd. Straks nog wat stemmen halen. Eerst deze van jou vandaag in een doosje met een strik doen. Archiveren, op de schouw, op een plaats in mijn hoofd waar ik steeds weer bij kan, als ik dat wil.

Druk

Te druk om de nieuwe opdracht tot een acceptabel einde te brengen. Druk is de opdracht. Te druk in mijn hoofd, te lage luchtdruk en kloteweer, te lekkere waterdruk onder de douche en ook de bubbels in het bad zijn te druk, te druk met december, te druk met hormonen en emoties. Zet dat allemaal maar eens op een foto. Domweg te druk. Nu te druk met skypen en mailen en muziek luisteren en kijken naar iemand die stofzuigt en nadenken over wat ik allemaal nog moet doen vandaag. Druk man, zo'n zaterdag.

Oke?

Yep!

So shall it be written, so shall it be sung

F*ck de waan van de dag

"In zeven stappen de hele wereldbevolking kennen". Een wonderlijk gegeven, maar meestal ervaar ik het als niet zo positief - altijd en overal maar weer knooppunten van relaties ontdekken. Deze week biedt het echter broodnodige troost. Zoveel mensen die, al is het maar een tel of heel af en toe, denken aan een jonge moeder waarmee het niet zo goed gaat. En daarmee aan alle anderen die wel eens betere tijden hebben gekend. Saamhorigheid - is het er altijd in deze mate?

Buschauffeur

Gisterochtend zat ik in een bus. Het was een extra bus, waarschijnlijk vanwege het druilerige weer, die deed denken aan de tweewekelijkse bustocht naar het schoolzwemmen, vroeger. Na de Grote Markt was ik de enige passagier. De chauffeur was goed geluimd. Klaarblijkelijk was hij nog niet zolang chauffeur. Hij werkte eerder in een TBS-kliniek en had die werkomgeving ingeruild voor de bus. Dit vertelde hij overigens niet aan mij maar aan de passagiers die ook nog in de bus zaten, voor de Grote Markt. Op het kruispunt bij VNN: "Vroeger was je gewoon gek en ging je naar Zuidlaren". 25 meter verderop, in reactie op een meneer die vond dat ze maar wat deden in TBS-klinieken: "Je kunt maar beter je been breken dan gestoord zijn". Ter hoogte van de Martinitoren: "In de van Mesdagkliniek, daar zit het staartje van de zalm".

Hier en daar

Dichtbij?

Gaan of afwachten, gaan of afwachten.... Voelen dat ik erheen moet, maar weten dat ik er niet heen hoef, iets willen doen, maar niets kunnen doen. Onmacht. Ik vecht mee voor een leven, maar kan in werkelijkheid niets anders dan rusten. Al mijn energie gaat erheen, hopelijk helpt het. Vechten lieve schat!

I do as I please

Wijn

...en een gemorft marsepeinkonijn. Het was weer vrijdag. De koude regen is voor straks misschien een remedie. Thee en eitje hielpen maar een beetje. Weekend!

Weglopende

Kabouter

Conventies

Romeinse tragedies, Toneelgroep Amsterdam, in de Schouwburg. Bij de eerste ombouw en aankondiging dat de gebruikelijke scheiding van publiek en acteurs is opgeheven en de aanwezigen wordt verzocht vooral op het podium te eten en te drinken- liever geen etensresten op het rode pluche- is het even wennen. Zij die daar geen last van hebben nemen plaats op de aantrekkelijk zachte banken op het podium (tribune?), even hiervoor nog bezet door de acteurs. Die lopen op hun beurt nu tussen de bezoekers, zich voorbereidend op de volgende scènes en vinden vlak voordat '0:00' oplicht op de schermen die de resterende seconden tellen tot het einde van de ombouw een plek tussen de toeschouwers op de banken, waarna ze hun spel hervatten. Het publiek doet dienst als decor en/of plebs en/of toeschouwers. Het went snel, met als gevolg: 6 uren lang genieten én 'onze mooie Schouwburg' vanuit alle mogelijke hoeken ervaren.

Tijdens een volgende voorstelling (ballet, gebruikelijke etiquette) voelde de schouwburg aan alsof we pas geleden een stiekeme one night stand hadden gedeeld (met honderden anderen, maar dat terzijde). "We hebben elkaar wat beter leren kennen". Kan een schouwburg knipogen?

Een jaar m'n rijbewijs

Injectienaalden Mexicaanse griep anders

‘Maar om nu te spreken van een botte naald,
dat vind ik eigenlijk wel wat bot gezegd.’

En zo zag het er echt uit

Of althans, door de zoeker. En zoeken doe ik nog steeds (naar de zon, naar de zin, naar de winterslaap). Ik weet dat ik vooral zo van de lente en de zomer houd omdat er een herfst en een winter aan vooraf gaat, maar het blijft moeilijk.

Over een week...

Geland, bagage achter gelaten in een prachtig appartement, vanaf het dakterras in de late zon over de stad uitgekeken, gewandeld door een vriendelijke Atheense wijk, terras gevonden, neergestreken, drankje op tafel, in afwachting van een heerlijk voorgerecht, de spanning die langzaam uit ons gezicht trekt en een gelukzalige glimlach om onze lippen. Samen. Vakantie. Zomer. Tijd. Aandacht. Genieten. Over een week is het eindelijk zover: vakantie!

Opgestaan

Be Nicer

Dat paars is niet het paars

"Wat ben je nou voor fotograaf, dat paars is een heel ander paars dan het paars op je foto". Damn, probeer het zelf eens, dan zul je zien dat wat je ogen zien niet per se hetzelfde is als wat de camera ziet. Dat maakt het nu juist zo moeilijk om de wereld te verbeelden zoals je haar ziet. Of beter: dat maakt het nu juist zo onmogelijk om haar te verbeelden zoals je haar ziet. Het is beter je verbeelding te gebruiken en het beeld te creëren dat je zou willen zien. Daadwerkelijke verbeelding van de werkelijkheid is een illusie. Het is je eigen werkelijkheid. Of die nu mooi is of foeilelijk. Maar goed, zoals ik ben ging ik uiteraard de uitdaging wel aan. En inderdaad, dat paars was een heel ander paars dan het paars op de foto.

En het waait ook nog eens te hard voor skaten

Vanavond voert Noorderzon ons naar een geheime locatie. We gaan naar Zoutkamp, zoveel is zeker. Inmiddels is er vast foto- en/of videomateriaal op internet te vinden en zouden we ons volledig voorbereid op weg kunnen begeven, maar het is natuurlijk leuker om het geheim nog even geheim te houden. Naar Zoutkamp dus: "pleisterplaats van dagjesmensen, maar ook van zeelieden". Die laatste schijnen centraal te staan in de danstheatervoorstelling van Plan-D en Soil waar we heen gaan. "Een voorstelling met echte mannen die zwijgzaam de elementen trotseren en smachten naar een vrouw, die echter alleen maar in hun dromen bestaat. Ze willen zwerven over zee, stoer en onbuigzaam zijn en niet gehinderd door targets, prestatiecurves en beoordelingsgesprekken kunnen werken en bestaan. In het ritme van eb en vloed, nodigen zij het publiek uit ze te volgen op deze oceaan van illusies, melancholie en zeemansromantiek". We gaan opnieuw met een bus op pad. Die vorige voorstelling met de bus was trouwens geweldig leuk. Nooit eerder zat ik in een bus met een op een mummie gelijkende in verband gezwachtelde krankzinnige die tegen de voorruit van de bus leunend de hele stad, zoals aangekondigd, tot podium maakte en daarmee alle stadjers tot acteurs. Voordat we de bus weer in mogen: door ongetwijfeld een enorme bruut, genaamd Bommen Berend die in rampjaar 1672 iets met kanonnen en Groningen van doen had en tot op de dag van vandaag zijn naam mag lenen aan de Achtentwintigsten van augustus, heb ik vandaag een verlofdag en mag ik me alweer een dag onnoemelijk zitten te vervelen. Uitgeslapen, boek gelezen, nog meer uitgeslapen, ontbeten, krantje gelezen, vergeten muziek te luisteren, gesteund, gezucht en chagrijnig door een stijve nek en een gisteravond gemist potje tennis door een werkbijeenkomst die langer duurde dan gepland (toch uiteindelijk besluitvaardig als ik ineens was tenniskleding aangetrokken en naar de banen getoogd maar daar tot niets anders gekomen dan het drinken van wat witte wijntjes met mijn teamgenoten die toen ik aankwam inmiddels zo goed als klaar waren met het potje - er is niets meer onbevredigend dan weer thuiskomen in sportkleding die niet stinkt naar zweet). Straks maar weer eens op pad voor de nieuwe foto-opdracht: glashelder. Eitje.

Heerlijk zondagje

Uitgeslapen in de zon op het dakterras, stevig potje getennist op het heetst van de dag, gekubbt met een koud wit wijntje, nu een verkoelende douche en verdrijving van de zweetgeuren voor de boeg en daarna naar Noorderzon, hapje eten in het park en vervolgens een spannende voorstelling: "Wat begint als een busreisje onder leiding van een ervaren gids, eindigt in een avontuurlijke zwerftocht. Want vertelt de gids wel het juiste verhaal? En wie zijn toch al die vreemde lui in de bus en wat doen ze als ze eenmaal uitgestapt zijn? Niemand kan voorzien wat er gaat gebeuren en waar we eigenlijk naartoe gaan. De hele stad is een podium geworden. 'Erzatsverkehr is a grotesque odyssee but a declaration of love with many voices to a city in wich everything is mistake and intention at the same time'.” En aan morgen denk ik nog maar even niet. Zomer!

Spiegel

Gisteravond een geweldig mooie voorstelling gezien. Mirror Mirror van Stalker Theatre. Op Noorderzon. Gewoon een mooie voorstelling. Meer woorden hoeven daaraan niet vuil te worden gemaakt. Ronald en Andre waren er ook en bewonderden, de een heimelijk, de ander openlijk, de prachtige lijven in de speedobroekjes. "Zeg Ronald, heb jij ook zo'n mooi lijf?"
Daarna sterk geplast in een plaszuil.

To kubb or not to kubb

Morgen naar het strand. Wel of niet? Dat is de vraag.
Ik voel me wel behoorlijk uitgedaagd door de mästar hieronder...

Oe oe oe

Zwaar en licht

Gelukkig is het voorbij. De deadline is verstreken en de bestanden zijn verstuurd. De opdracht van afgelopen maand was 'zwaar en licht' en de opdrachtgever van afgelopen maand is een zwaar vervloekte (excusez le mot). Hoe vaak de titel van de opdracht deze maand door mijn hoofd is gegaan weet ik niet, maar dat het vaak was en in allerhande abstractieniveaus is zeker. Uiteindelijk is het resultaat matig, vooral wanneer ik in ogenschouw neem dat de beelden die gedurende de maand in mijn hoofd ontstonden in geen verhouding staan tot de beelden die het uiteindelijk zijn geworden. Dit doet me denken aan verwoede pogingen die ik ooit heb gedaan om voor eens en altijd voor mezelf uit te maken of ik nu wel of niet ambities mocht gaan ontwikkelen richting een bescheiden dichterschap. Ik kocht zo grof mogelijk gerecycled papier en een vulpen met een zo scherp mogelijke punt. In mijn hoofd prentte ik de kussens waarmee mijn huis in die tijd volledig bezaaid was en ik stelde mezelf ten doel de zachtheid van die kussens te bezingen met het pas aangeschafte materiaal. Een volkomen mislukking, vanzelfsprekend. Erg veel heb ik na die exercitie niet meer geschreven en al zeker geen poëzie meer. De tijden zijn echter veranderd en nu heb ik een keiharde stok achter de deur en inmiddels weer een nieuwe opdracht vóór de deur. Ook anders is dat er nu iedere maand een kleine jury voorhanden is én een hooggewaardeerde vriendin die in exact hetzelfde schuitje zit. Voorlopig even niet te stoppen, deze achtbaan slash zelfkastijding slash dwangmatigheid slash strijd slash toch wel erg leuke uitdaging!

Stop Motion

Eilanden in het vooruitzicht

Ooit...

...and the living is easy

Hertenshop

...en er gaat niets boven Groningen.